Komedia to jeden z najstarszych gatunków dramatu, znany już w starożytności. Komedia, posługując się komizmem i groteską, a często również satyrą, ośmiesza ludzkie wady i słabości charakteru. O Molierze można śmiało powiedzieć, że jest on mistrzem komedii charakterów.
W "Świętoszku" atakuje obłudę i zakłamanie ubrane w płaszcz fałszywej pobożności, piętnując równocześnie skrajną i naiwną dewocję, która daje osobom w stylu Świętoszka znakomite pole do działania. Stają się ofiarami podłego oszusta, żerującego na naiwnych prostaczkach Bożych, którym Bóg poskąpił rozumu, by tak perfidną grę pozorów byli w stanie dostrzec. Świętoszek łączy w sobie cechy komedii charakteru (mistrzowskie kreacje obłudy Tartufe'a i ślepej dewocji Orgona) z komedią intrygi (działania Marianny i Damisa wspierane przez pokojówkę Dorynę, mające na celu zdemaskowanie szalbierstwa i obłudy Świętoszka).
W swym innym utworze pt: "Skąpiec" Molier ukazuje skąpstwo nie tylko jako przywarę, ale jako powód zniszczenia, spustoszenia psychiki głównego bohatera - Harpagona. Jako wadę główną, która pociąga za sobą wiele innych, takich jak głupota, nieufność, podejrzliwość, chciwość, dwulicowość, egoizm, brak ludzkich uczuć i serca, próżność i pycha. Jedyną miłością tego starca są pieniądze.. Skąpstwo Harpagona staje się źródłem jego okrucieństwa i bezduszności względem własnych dzieci i służby, a prawdopodobnie dotyczy zadręczonej zmarłej żony, czy obcych ludzi zmuszonych zaciągać u niego lichwiarskie pożyczki. Portret Harpagona jest odpychający, karykaturalny, ale również komiczny i miejscami rozbrajający, gdy ten żałosny człowiek, przywiedziony do rozpaczy przez własną naiwność, głupotę, chciwość i chorobliwe skąpstwo, okazuje się zdziecinniałym starcem, dla którego "szkatułka" jest sensem życia. Skąpstwo Harpagona ciąży nad całym domem, zatruwając jego atmosferę, bowiem wszyscy domownicy podejrzewani są bezustannie o kradzież i rozrzutność i mimo nagromadzonego bogactwa zmuszani są do życia niemal w ubóstwie.
W swych tragediach Szekspir nie stosuje ani starożytnej zasady decorum ani trzech jedności, swobodnie łącząc tragizm z komizmem. Szekspir skupił się przede wszystkim na ukazywaniu konfliktów wewnętrznych bohaterów, ich stanów psychicznych - to postacie o skomplikowanym życiu duchowym. Cechą charakterystyczną tragedii szekspirowskiej stało się wprowadzenie elementów metafizycznych, zjaw, upiorów, fantastyki. W "Makbecie" mamy do czynienia z problemem przemiany osobowości zwykłego człowieka, który ulega silnej pokusie władzy, pragnie rządzić za wszelką cenę, bez względu na konsekwencje. Makbet z wzorowego rycerza i wiernego poddanego zmienił się w bezwzględnego mordercę, despotę.
