Marinizm - pochodzi od nazwiska włoskiego poety Marino, in. konceptyzm (koncept -pomysł). Cechy marinizmu: 1. Kładzenie szczególnego nacisku na formę utworu, 2. Stosowanie olśniewających, zaskakujących epitetów, konceptów i wymyślnych metafor, 3. Odwołanie się do fantazji i natchnienia poety, 4. Wprowadzanie obfitości środków stylistycznych, 5. Inwersja w składni (szyk przestawny wyrazów), makaronizowanie (wplatanie obcych wyrazów do wypowiedzi), swobodne używanie mowy potocznej i wulgaryzmu. Najsłynniejsi polscy mariniści to J.A.Morsztyn i D.Naborowski.
J.A.Morsztyn - "Cuda miłości" - początek wiersza to westchnienie, następnie pytania retoryczne, z których wynika, że podmiot liryczny cierpi z powodu miłości, w ostatniej zwrotce poeta daje wniosek, że rozum nie uchroni człowieka przed miłością. Bogactwo środków stylistycznych - antytezy, zaprzeczenia, oksymorony.
"Niestatek" - wiersz mówi o zmienności kobiecej natury i przyrody. Stosowanie wyliczeń, antytez, anafor, hiperbolizacja, wyolbrzymienie.
"Do trupa" - miłosna tematyka wiersza, miłość nieszczęśliwa, przynosząca cierpienie, środki stylistyczne - koncept(rozmowa z trupem), przenośnie(zabity strzałą miłości, rozum łańcuchem spowity), anafory, porównania(zakochany porównany do trupa), epitety, wyolbrzymienia oraz puenta - zakochany nie może stać się jak trup popiołem, musi on cierpieć z powodu nieszczęśliwej miłości.
D.Naborowski - "Marność" - łac. vanitas=marność. Wszystkie ziemskie wartości przemijają, z życia trzeba korzystać lecz uczciwie, pobożnie, z bojaźnią bożą.
"Krótkość żywota" - ograniczoność ludzkiego życia za pomocą wyliczeń, krótkie jednosylabowe określenia zjawisk krótkotrwałych(dźwięk, cień, dym, wiatr).
