Należy on do kultury praindoeuropejskiej, od grupy języków słowiańskich a w niej do wspólnoty zachodniosłowiańskiej (podobnie jak język czeski, słowacki). Systemy samogłoskowe języka prasłowiańskiego: samogłoski długie np.a,e.. samogłoski krótkie np: ă, e oraz jery: ?-jer twardy, ?-jer miękki.
Na przełomie XI/XIIw. jery zniknęły, ale pozostawiły po sobie ślady w języku polskim:
1. -e ruchome (jest to występowanie lub brak w tematach wyrazów samogłoski e) co zauważa się przy odmianie np: dzień - dnia, mgła - mgieł
Przegłos polski - wymiana samogłosek e:o lub e:a np: wieziesz - wiozę, jedziesz - jadę, bielszy - biały, mierzyć - miara.
2. palatalizacja spółgłosek - zmiękczanie, wymiana spółgłosek twardych na miękkie np: pies - piesa
3. wydłużenia zastępcze - jeżeli jer występuje na końcu wyrazu lub przed sylabą zawierającą samogłoskę, zanikał. Jeżeli znajdował się przed sylabą zawierającą inny jer przechodził w e.
Iloczas - zróżnicowanie samogłosek na długie, krótkie i zredukowane (długość wymawiania poszczególnych samogłosek).
Treść wyrazu to ogół cech za pomocą których nazywamy wyraz. Zakres znaczeniowy to ogół przedmiotów nazywanych tym wyrazem. Wyrazy posiadające najszerszy zakres posiadają najuboższą treść np. wyrazy uporządkowane od najszerszego do najwęższego zakresu: 1.utwór, 2.epika, 3.powieść, 4."Potop"
