ROZMOWA MISTRZA POLIKARPA ZE ŚMIERCIĄ:
Dzieło nieznanego autora, pochodzi z 2 połowy XV w. i uznawane jest za najdłuższy wiersz w średniowiecznej Europie (niestety nie dochowany w całości).
Polikarp to człowiek wykształcony, mądry, który pragnie zobaczyć i porozmawiać ze śmiercią.
Plan zdarzeń:
1. Apostrofa autora do Boga: "Gospodzinie wszechmogący", prośba o natchnienie i pomoc w opisywaniu ludzkiego dzieła,
2. Zwrot do wszystkich ludzi, zapowiedź tego, o czym będzie utwór,
3. Przedstawienie bohatera, mistrza Polikarpa,
4. Spotkanie ze śmiercią, jej wygląd: naga płeć żeńska, przepasana chustą, chuda, blada, żółte lica, ciało rozkładające się, pożera ludzi, nie ma warg, w ręku trzyma kosę,
5. Przerażenie mędrca, który przestraszony pada na ziemię,
6. Rozmowa ze śmiercią,
7. Śmierć wymienia osoby, jakie zabiera ze sobą,
8. Koniec utworu, nawiązanie do sądu bożego, pochwała ludzi pobożnych, którzy będą zbawieni. Polikarp przerażony jest nie tylko wyglądem śmierci, ale i jej władzą. Sensem istnienia śmierci jest ludzki grzech: "w grzechu ludzkim się kocham".
Utwór ma charakter dydaktyczny, pouczający, dominuje personifikacja - śmierć jest żywa.
Drzeworyty-tańce śmierci, które przedstawiają śmierć jako wielkiego tancerza.
