Do króla: Satyry tej nie można czytać dosłownie, autor wylicza królowi szereg wad, które w rzeczywistości są jego zaletami (król ma szlacheckie, a nie królewski pochodzenie, jest za młody by być królem, jest za łagodny, poddani się go nie boją, jest zbyt inteligentny i zbyt dobrze wykształcony). Te cechy króla to poglądy przeciwników króla, części szlachty i magnaterii przedstawione przez poetę w sposób ironiczny.
Pijaństwo: W utworze tym autor dokonał trafnej diagnozy wad narodowych, z których najniebezpieczniejszą było pijaństwo. Bohater cierpiący po suto zakrapianej biesiadzie, choć znał wszystkie negatywne skutki pijaństwa i przeklinał je, i tak w końcu poszedł napić się wódki, niezdolny do opamiętania i zmiany, przez co ośmiesza nieskuteczne moralizowanie. Krytyce zostało poddane pozbawione miary ucztowanie, skłonność do głoszenia patriotycznych frazesów, nietolerancja i sarmackie zacietrzewienie oraz głoszenie pustych morałów.
Żona modna: utwór ten demaskuje, że małżeństwa kojarzy zysk, a zbytek, pogoń za pieniądzem i zafascynowanie cudzoziemską modą i zwyczajami prowadzą do ruiny. Modna żona pana Piotra, wychowana nie na wsi, w prostocie i rodzimości, ale w krzewiącym cudzoziemskie nowinki mieście, szantażuje męża rozwodem, jeśli ten nie da jej kucharzy - cudzoziemców, Francuzki do towarzystwa, angielskiej karety, mahoniowych szaf na francuskie książki.
Monachomachia: wiersz ukazuje styl życia zakonników, ich niski poziom kulturalny, ciemnotę, lenistwo, obżarstwo, pijaństwo, odstępstwo od praktyk religijnych, kłótliwość. Między zakonnikami dochodzi do bijatyki, "konfliktu zbrojnego" na sandały, książki, kufle od piwa. Krasicki ciężkie przewinienia i hańbiące praktyki zakonników opisuje w zabawnej, lekkiej formie.
Twórczość Krasickiego można nazwać ponadczasową. Jego utwory to małe traktaty moralne, które uczą, bawią i wychowują. Autor miał ogromny talent satyryczny, był mistrzem poezji intelektualnej.
