Zygmunt Krasiński - "Nie-Boska komedia": Zgodnie z koncepcją autora świat zmierza do zagłady. Historię bowiem tworzą ludzie, których tragedią jest to, że swoje racje potrafią wcielać w życie za cenę całkowitego zniszczenia przeciwników (spór Pankracego i Henryka).
Krasiński wierzy w obecność Boga, który wprawdzie nie wtrącał się dotychczas w historię ziemską, ale uczyni to, gdy zostanie przekroczona miara zła. Wówczas nastąpi zagłada, której symbolem w dramacie jest śmierć głównych bohaterów (Pankracy umiera porażony wizją Chrystusa - mściciela, hr. Henryk ginie z obrazem Boga jaśniejącego wśród ciemności pod powiekami). Nie wiadomo, co będzie dalej. Może bowiem, po ukaraniu złych, nastąpić era panowania Boga na ziemi, ale możliwe także, że zagłada będzie całkowita i ostateczna.
Jan Kasprowicz - "Dies Irae": Zagłady dokona Bóg, karzący ludzi za ich grzechy, których symbolem jest Ewa. Zło świata nie jest jednak winą ludzi - Adam oskarża Boga, iż pozwolił na jego istnienie stwarzając na świat.
Ostatecznie wiec to Stwórca jest odpowiedzialny za zło. Gniewny Bóg nie daje się przebłagać, dzieło zniszczenia musi się wypełnić. Zagłada w wierszu jest całkowita i ostateczna.
Stanisław Ignacy Witkiewicz - "Szewcy": Przemiany cywilizacyjne doprowadzą do zniszczenia indywidualności. Ludzkości nie spotka fizyczna zagłada, tyle tylko, że utracimy zdolność doświadczania przeżyć metafizycznych, a to one, według Witkacego, stanowią o istocie człowieczeństwa. Staniemy się tępą masą, niezdolną do samodzielnego myślenia i działania.
Miron Białoszewski - "Pamiętnk z Powstania Warszawskiego": Książka o zagładzie Warszawy - miasta, ludzi i kultury. Miasto rozsypuje się pod bombami, nieustannie się zmienia. Życie warszawiaków, zawsze ściśle związanie z ich miastem, także podlega destrukcji. Rodziny zostają rozdzielone, brak wiadomości o tym, co się dzieje w innych dzielnicach. Klęska Powstania łączy się z przymusem opuszczenia miasta przez ludność cywilną i powstańców. Apokalipsa się dokonała.
