A. Mickiewicz - "Pan Tadeusz": Dworek w Soplicowie, z drzewa, lecz podmurowany, jest ostoją polskości i dobrych szlacheckich tradycji. Jego wygląd stał się wzorem polskiego dworku. Wnętrze siedziby Sopliców wskazuje, że szanują oni tradycje narodowe. Dla Mickiewicza Soplicowo staje się symbolem szczęścia lat dziecięcych i utraconej ojczyzny.
W. Gombrowicz - "Ferdydurke": Wiejski dworek ciotki w Bolimowie, do którego wyjeżdża Józio wraz z Miętusem, jest dziwacznym miejscem, gdzie wuj opowiada głupawe historyjki, ciotka nieustannie wspomina dzieciństwo głównego bohatera. Zosia okazuje się być mdłą i nudną, głupią panienką a Zygmunt, choć jak przystało na panicza, odbywa erotyczne wyprawy do wsi, jednak ugania się nie za młodymi, ale za starszymi kobietami. Dworek ciotki jest jakimś absurdalnym muzeum pseudo-szlachetczyzny.
