"Stworzyłem pomnik twardszy niż ze spiżu...", słowa zaczerpnięte z pieśni Horacego. Słowa, mimo że są ulotne, będą żyły, dopóki ludzie zachowują je w pamięci. Dzięki temu ich twórca uzyska nieśmiertelność ("non omnis moriar" - nie wszystek umrę).
Adam Mickiewicz - "Ajudah": Konstrukcja tego ostatniego z sonetów krymskich opiera się na rozbudowanym porównaniu, którego pierwsza część przedstawia obraz fal morskich rozbijających się o skały. Kiedy morze się uspokaja, na brzegu pozostają perły, korale i muszle - ślady po wcześniejszej burzy. Podobnie dzieje się z duszą poety: jego spokój niweczą namiętności, jednak gdy twórca bierze do ręki pióro, ucisza się burza uczuć, a jego trwałym śladem pozostają powstałe wiersze. One właśnie, zrodzone z emocji zapewnią pisarzowi nieśmiertelną pamięć.
Juliusz Słowacki - "Testament mój": Podmiot liryczny określa to, co po nim zostanie, jako "siłę fatalną" (lecz nie jako "złą" ale (od słowa fatum-los) "silną, przemożną"). Owa siła ma moc udoskonalania, przemieniania ludzi. Słowacki nie koncentruje się jedynie na nieśmiertelności uzyskanej dzięki własnej twórczości, ale eksponuje jej wpływ na odbiorców.
Julian Tuwim - "Do losu": Podmiot liryczny tego wiersz wie, że został łaskawie potraktowany przez los, bowiem otrzymał w darze talent, sukces i sławę. Nie uchronią one jednak człowieka przed przemijaniem, a świadomość tego procesu nie łagodzi myśl o pośmiertnej sławie. Poeta zdaje się mówić: "co z tego, że moje wiersze będą żywe, skoro mnie - człowieka już nie będzie?"
